Maleisië| Melaka| dinsdag

Dinsdagochtend word ik wakker na mijn eerste nacht in het Yote 28 hostel in Melaka. Ik heb goed geslapen, wel word ik wakker met het vervelende idee dat ik vandaag echt op zoek moet naar een wasserette omdat  ik anders geen schone kleding meer heb. Ik blijf dat een tijdje uitstellen die dag. Beneden kom ik Britt tegen, die op haar beurt het inpakken van haar tas aan het uitstellen is. Zij gaat ook weer verder, we nemen afscheid. Wel voegt ze me nog toe aan een groepsapp: Dutchies in - in dit geval - Maleisië waar de hele dag door tips worden gevraagd en uitgewisseld en ook soms met elkaar meegereisd. In de directe omgeving van het hostel is niks vegetarisch te vinden aan ontbijt - Britts tip om bij de 7/11 wat te halen gaat voor mij niet op want niks vegetarisch. 

Ik loop terug naar het hostel en pak daar de fiets die ik maandag had gehuurd. Hoewel Google Maps deze vakantie niet heel erg goed meewerkt waag ik toch de gok en tussen de auto's in de smalle straten van Melaka - de stad is totaal niet gemaakt op die hoeveelheid auto's - is het een paar minuten fietsen naar een tentje waar ze ook vegetarisch en zelfs vegan zouden moeten hebben. Het ligt ook direct naast het Mexicaanse restaurant waar ik maandagavond gedineerd heb, en de fietsverhuur ligt ook weer wat verder. Ik bedenk me ook nu dat ik nog tegen Eli zei: "He, vegetarisch, moet ik even onthouden".

Het heet Limau LImau Cafe en het wordt gerund door de iets van vijftigjarige Samantha, Chinees maar allesbehalve traditioneel. Wat me die keren dat ik er ben elke keer weer opvalt: ze behandelt iedereen alsof het een vriend is die ze al een tijdje niet meer heeft gezien. In sommige gevallen is dat ook daadwerkelijk zo. Het is voor mijn doen laat om te ontbijten, ergens rond half elf. Het is nog niet te warm buiten, er hangt zelfs een klein briesje, ik zit in een zijstraatje van de drukke Jonker Street, ik nestel me in het comfort.

Niet lang nadat ik ben aangeschoven komen er twee oudere Britse dames uit Bristol ook aan het tafeltje zitten, Meg en Claire. Ook tegen hen doet Samantha allerhartelijkst, en op een oprechte manier, niet zoals ik bij de Thai had dat ik het gevoel had er wat achter te moeten zoeken. We gaan alledrie voor de scrambled eggs, Meg en Claire ook met gerookte zalm erbij, ik krijg nog koffie. We raken in gesprek over de gebruikelijke onderwerpen, het is ongedwongen en niemand heeft haast, ik ook niet. Nog weer wat later komen er twee meisjes uit - volgens mij Zwitserland, ik begin de landen kwijt te raken. 

Dan komt ook een moederhond met haar puppy aangelopen, zwerfhonden, de andere puppy is kort geleden overleden. De moederhond heeft ogen die ik niet kan weerstaan, de puppy heeft dat heerlijke lompe puppy-loopje. Claire, Meg en ik delen alledrie mee in de kosten voor wat plakken ham die Samantha de honden voert. Ik wil heel graag de stad in maar ook: het is zo gezellig. En tenslotte: ik heb in een paar dagen tijd al heel Singapore gezien dus prima om rustig aan te doen. Uiteindelijk ga echt weg, die was moet ook nog gedaan worden. Bij het fietsverhuurbedrijfje verleng ik mijn fiets voor nog een dag - het is een veel te laag oud barrel maar fietsen is nog altijd lekkerder dan lopen. Bij Samantha beloof ik die avond terug te komen voor het avondeten.

Ik doe nog wat meer uitstelgedrag door een tijdje te ouwehoeren in het hostel, Eli gaat ook weer verder op pad en ik leer Dru kennen, een Amerikaanse HongKongse van rond de dertig die een aantal maanden op pad is. Mocht iemand de film kennen: als ik er bij haar naar informeer blijkt dat de personages van de film Crazy Rich Asians in alle chaos en extravaganza toch wel degelijk realistisch zijn en wat ik een paar maanden nog niet wist: die film is deels opgenomen in Singapore. Die Bluray komt dus als ik terug ben het huis in.

Wat interessanter is: waarschijnlijk hebben Dru en ik in hetzelfde hostel in Singapore gezeten en nu we het er over hebben: ik herken haar, al dan niet vaag. We hebben dezelfde periode in het hostel gezeten en zij had een bus later hier naartoe. De wereld is klein. Ze zegt dat ze waarschijnlijk 's avonds een rivercruise wil nemen. Die zag inderdaad voorbij komen en ik heb er wel oren naar, maar ik kijk wel of ik zin heb. We spreken af om via Instagram elkaar op de hoogte te houden van wat de plannen zijn.

Bij LimauLimau is Samantha vooral verbaasd dat ik ook echt op ben komen dagen. Aan de bar zit een Nederlander van iets ouder dan ik die met zijn gezin in Singapore woont; aan het tafeltje naast mij een Frans meisje dat niet zo heel veel zegt en een oudere Noor die zowel iets in de kunstverhuur doet, met veteranen werkt (@Nicole: hij kende ook Pizza Veteranos in Kiev) en ook nog in de functies van transportation coordinator en weapon handler / stunt rigger aan filmproducties heeft meegewerkt in Noorwegen, ook nog iets met Mission Impossible. Het verhaal is een tijdje interessant en na verloop van tijd hoop ik dat Samantha opschiet met mijn eten omdat ik uit mijn variaties van 'uh-huh, 'oh yeah' en 'that's interesting' heen ben.

De vegetarische bloemkoolsteak met champignonsaus die Samantha en haar chef voorzetten is fantastisch, zeg ook eerlijk tegen de twee dat ik niet had verwacht dat het zo lekker zou zijn. Ik meen het ook echt, het is zalig. Als de Nederlander en de Noor weg zijn blijf ik nog even hangen, de Franse zegt niet zoveel wat ook prima is, wel nemen we allebei nog een glas wijn. Samantha geeft eerlijk toe dat het bier en de wijn duur zijn en schaamt zich openlijk als ze me de rekening geeft: iets van 120 nog wat in Maleisisch geld. Omgerekend 23 euro, een bedrag waar je in Amsterdam nu met wat geluk een voorgerecht voor kan krijgen en ik zit na die steak, het bier en de wijn echt vol. Ik heb genoten van het eten.

Terug in het hostel krijg ik een berichtje van Dru: of ik nog zin heb om mee te gaan naar de river cruise. Ik twijfel kort: ik wilde mezelf net installeren voor de blog, en tegelijk: ik heb er ook wel zin in, het is nog niet zo laat. De kassa is hier ook niet zo ver vandaan. ZIj loopt terug van het restaurant, we spreken af dat ik er over een half uurtje heen ga. Wanneer  ik daar eenmaal aankom staat zij al in de rij, en het gezin achter Dre zegt er niks van - op initiatief van Dre, niet dat van mij - als ik niet achter in de rij aansluit maar naast haar ga staan, ik dring dus ordinair voor. Ach, het is toch al gigantisch druk, dat ene extra plekje en die boten gaan continue tot half elf. 

We staan een tijd in de rij, het duurt lang, is ook niet erg. Het is heel veel indrukken met de herrie en de mensen en de lichten overal continu: kitsch en heel erg leuk. Ik stel me voor dat dit Venetië moet zijn: het water wat ooit vast en zeker zal zijn bevolkt door handelsboten is nu het terrein van ordinaire rondvaartboten die zoveel mogelijk toeristen er doorheen moeten jassen in korte tijd. Kitsch of niet: het is waanzinnig. We zien de achterkant van alle shophouses, de cafes, de barren, de restaurants, de ene nog drukker dan de andere, ik kijk mijn ogen uit. Foto's maken en video's doen het geen recht. 

Ik loop nu nog een blog achter - die van vandaag. Morgenochtend een kort ritje met de bus naar Kuala Lumpur waar ik drie nachten in een hotel ga blijven. Moet het alleen wel lukken om bij het busstation te komen want dat is ook nog spannend...