Zuid-Korea, Busan - maandag, deel #2

Na een van de beste lunches die ik ooit gehad heb besluit ik nog even een stukje langs het water te lopen, uitwaaien. Geen idee in welk stuk van Busan ik op dat moment zit trouwens en dat maakt ook niet zo gek veel uit, het is vooral dat ik twijfel om naar Blueboat Hostel terug te lopen of niet, waar op dat moment nog steeds mijn bagage en mijn jas ligt. Het is 55 minuten volgens Naver, ik besluit toch maar met het OV te gaan, een bus in dit geval. 

Bij een kleine oversteekplaats zie ik een kleine vrouw met een behoorlijk boze blik met een stopbord staan en ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen door niet door rood te lopen. Dat doe ik trouwens eerlijkheidshalve vaak wél omdat de wachttijden hier idioot lang zijn, iets wat ik vaker van andere toeristen heb gehoord. Maar goed, zou ik die vrouw genegeerd hebben dan had ik een bus eerder gehad: nu rijdt 'ie net mijn neus voorbij en moet ik 25 minuten wachten. Geen ramp, de zon schijnt nog steeds, het is alleen een verkeersknooppunt en niet de meest inspirerende plek om te wachten. Sneu maar waar: met doomscrollen op Instagram gaat de tijd eigenlijk wel hard. Ik had met alle liefde mijn boek gepakt maar de wind is daar echt te hard voor.

Een half uurtje later zit ik dus in bus 38 voor ongeveer 20 minuten, uitstappen bij hetzelfde station de afgelopen tijd - wat dat betreft ligt het Blueboat Hostel op een plek die je na een keer wel makkelijk herkent. Ik pak mijn spullen bij Blueboat en de verleiding is ontzettend groot om een Uber te nemen, alleen vliegt mijn geld er met een rotgang doorheen en dit zijn net de beetjes waarop ik kan besparen. Met twee zware rugzakken besluit ik toch maar het OV in te gaan, de metro, gelukkig zonder overstappen en een aanvaardbare 29 minuten (ja ik ben een tijdsautist, ja ik weet dit getal nog heel specifiek). 

Het TravelLight ligt in een ander gedeelte van de stad, meer in het centrum in een druk uitgaansgebied, op de 7e verdieping van een groot gebouw tegenover een 80's & 90's RockCafe en een Olive & Young, en onder het hostel zitten een Thais massagesalon en twee bedrijven waar je de hele dag door kan gamen. Nog veel meer dan Blueboat Hostel is TravelLight Hostel een hostel zonder personeel, een fenomeen waar ik tot aan Korea nooit van had gehoord. Ik vind een goeie receptie altijd wel degelijk fijn, alleen door het gebrek aan personeel betaal ik wel maar een tientje per nacht voor een slaapcabine. En heel belangrijk: het is gigantisch schoon - er wordt dagelijks vanaf 11u schoongemaakt. Ook heel erg lekker en iets waar ik zeker nog even gebruik van ga maken: er staat een wasmachine en een droger waar je gebruik van kan maken voor samen 2000 Won per keer. Ter vergelijking: in Doobaki deden ze het voor je en daar was het 8000 Won, in Blueboat 10.000 en in particuliere wasserettes schijnt dat bedrag nog vele malen hoger te liggen. 

Wel vergt de kleine slaapcabine iets van mijn aanpassingsvermogen, en net als in INNO Hostel in Seoul zorgt het hout ervoor dat het erg warm is. Er is wel veel privacy met een deur die je helemaal kan dichtschuiven. Mijn backpack laat ik uiteindelijk in de kast buiten mijn kamer voor de left luggage. Net als ik enigszins ben gesetteld komt er een blonde jongen de kamer in waarvan ik aanvankelijk denk dat hij Duits is, maar hij is Italiaans - hij geeft toe dat hij niet bepaald een Italiaans uiterlijk heeft. We maken vaag plannen om de dag erna op stap te gaan, hij maakt alleen een tikje homofobe opmerking waardoor ik het niet erg vind dat die plannen niet doorgaan.

Zoals vaker gezegd: ik voel me op dat moment nog heel erg verloren, loop een beetje met mijn ziel onder de arm en heb geen flauw idee wat mijn plannen worden. Ik ben ook vooral ontzettend moe, en in de hitte van de slaapcabine weet ik toch nog even bij te slapen, ik had het nodig. Rond zeven uur die avond ga ik naar een restaurant in de buurt met de naam Tae Tae Tae - 'eat eat eat' maar dan achterstevoren gespeld. Wordt op NAVER aangeduid als pub, het is gewoon een restaurant met veel vleesgerechten maar ook een aangenaam uitgebreide vegan kaart. Ik krijg een bord met wat taugé, een lekkere hoop koriander, komkommer (yuk), in het midden een calorierijke sojasaus en daaromheen wat pannenkoekjes maar ook wat groenten in volgens mij tempuradeeg. Ik sluit af met een portie vegan dumplings, ondertussen een van mijn favoriete snacks. 

's Avonds. Ik loop nog wat door de wijk heen op zoek naar een koffietentje om de dag mee af te sluiten en een heel mooi koffietentje wat ik op Instagram had gevonden, ik kan het alleen totaal nergens vinden. Zonde want mooi tentje op de foto's, als ik zin heb de komende dagen ga ik eens rondvragen. Terug in het hostel ga ik deze blog schrijven, verstuur een sollicitatie waar ik niets van verwacht maar toch leuk voor de heb, en word ik aangesproken door een Amerikaanse jongen en zo raak je dan in gesprek met een Portugees (het boek wat ik nu aan het lezen ben heeft hij op school moeten doorwerken) en een Spanjaard, en nog een Japanner die volgens mij een Koreaanse vrouw heeft.

Ik ben mezelf op dat moment heel erg aan het voornemen om de dag erna een hike te doen want Busan en Busan = hikes. Wanneer ik een waanzinnig duidelijke kaart van Busan in mijn handen krijg die plotseling heel veel duidelijk maakt: ik wil die dag erna naar het wijkje Nanpo en daar rondhangen. Er zijn wat markten, er is een Book Street, er zijn wat musea en ook daar zullen ze vast wel nog wat koffietentjes hebben want Korea blijft Korea. Die hikes komen echt nog wel, ik heb tenslotte ook nog bijna vijf dagen Seoul. Later die avond kom ik nog met mijn Spaanse jonge buurman in gesprek en hij geeft me nog wat inspiratie voor een paar leuke hikes, leuke uitzichtpunten. 

En zo is er weer een dag voorbij en heb ik totaal geen wat mijn inspirerende laatste zin wordt :)