Zuid-Korea, Jeonju - zaterdag, deel #1

Vanmorgen word ik wakker met het idee dat ik niets hoef van mezelf vandaag om me dan meteen te bedenken dat ik wel degelijk het plan heb om naar het een koffietentje te gaan wat de naam draagt van Tirol Hanok, eigenlijk de reden dat ik uberhaupt naar Jeonju ben gegaan. Wat ik ervan zag op Instagram is het een koffiehuis waar je met een roeibootje moet komen en dat het lijkt alsof je in de Alpen zit, het zag er speciaal genoeg uit om het een kans te geven. Klein nadeel: het is onmogelijk te bereiken. 

Wanneer ik in de algemene ruimte kom zie ik mijn IJslandse en Franse hostelgenootjes om het koffiezetapparaat gebogen staan en ze hebben koffie nodig en het liefste nu. Ik probeerde het ding gisteren al aan de praat te krijgen zonder succes. Voor Emilie is het nu een soort principekwestie geworden - ik kan prima zonder koffie leven maar koffie is wel lekker. Het lukt ze niet, en Anna Sophie moet om elf uur uitgecheckt zijn en we willen alledrie nog ontbijten. Het handige is nu: we zijn alledrie vegetariërs dus niemand die zich tegenover de andere hoeft te schamen dat het onnodig lang duurt om wat te eten te vinden. Lang verhaal kort: we lopen ongeveer een uur rond zonder dat we iets vinden wat op vegetarisch en hartig ontbijt lijkt, ook niet in het oude hanok gedeelte van de stad. Alles is zoet. 

UIteindelijk gaan we toch maar naar een bakkerij die bij ons aan de overkant zit en die we aanvankelijk hadden afgewezen omdat alles inderdaad zoet was. Maar we moeten toch wat. Emilie zet zich aan volgens mij een soort appelflap, Anna Sophia en ik wagen ons allebei aan een soort stokbroodje met veel kaas, ui en knoflook. Wanneer we terug komen in het hostel twee minuten later brengt de IJslandse het slechte nieuws; ze doet haar broodje open en ze ziet dat er ham in zit, dus niet vega. We weten zeker dat we bij de bordjes niets hebben zien staan in de beschrijvingen dat er vlees in zou zitten maar 100% zeker weten we het niet. Ik wil direct teruglopen om ons geld terug te halen. De IJslandse dame is het gelukkig met me eens. 

We lopen naar de overkant terug en we checken het. Inderdaad: de beschrijving meldt niks over vlees. Na even wat gedoe - Anna Sophia's broodje is tenslotte toch al aangebroken - krijgen we het geld terug. Anna Sophia haalt aan de overkant in een supermarkt iets met zeewier en peper, ik haal iets met bladerdeeg en ananas, lekker is het niet maar zo veel keus heb ik niet. 

De eigenaar / receptionist van het hostel is ondertussen druk bezig met het schoonmaken / bijvullen van het koffiezetapparaat. Via een vertaalapp zeg ik sarcastisch in het IJslands en in het Frans tegen mijn twee mede-vegetariërs waarom hij nu in een keer wél met het ding aan de slag gaat en Emilie vraagt zich af wanneer het koffiezetapparaat uberhaupt voor de laatste keer is schoongemaakt. Maar goed, er is koffie. 

Even neem ik me voor om met Emilie rond te gaan hangen maar ik ben te benieuwd naar het Tirol koffietentje dus ik ga daarvoor. Voor de heenweg neem ik een taxi, voor de terugweg ga ik met de bus, hoe onmogelijk ook maar we zien wel. De eerste Uber annuleert de rit - ik moet naar een ophaalpunt komen en ik kan het totaal niet vinden - de tweede chauffeur pikt me gelukkig snel op en een kwartier later en 20.000 Won lichter (ik vind het nog wel meevallen) zijn we bij het Tirol koffietentje.

Eerlijk is eerlijk: ik ben niet helemaal onder de indruk. Ik dacht dat je er echt met een roeibootje heen moest roeien en dat het in een weiland op in de bergen zou liggen. Dat blijkt tegen te vallen; het ligt naast de snelweg en er is wel een roeibootje en een stuk water, het is alleen vooral bedoeld als decor, een soort extra gimmick. En toch: het is grappig gevonden. Ik ga buiten zitten in de schaduw met een sloot Americano en besluit dat ik het leuk vind. Ik maak wat foto's, drink van mijn koffie, vermaak me eigenlijk wel. Dan komt de eigenaar naar buiten, een man van een jaar of vijftig, of hij wat foto's moet maken van mij in het roeibootje. Ik ga het liefste totaal niet op foto's maar dit is een speciale gelegenheid. 

In tegenstelling tot mijn overleden roeiende vader weet ik nauwelijks wat ik met de roeispaan moet doen, gelukkig zit het bootje aan een touw vast dus de eigenaar kan me redelijk sturen. Vanuit het koffiehuis krijg ik enorm veel bekijks. De foto's zijn grappig, moet gezegd. Meteen als de beste man bezig is met mijn telefoon komt er een ouder echtpaar die ook wel op de foto wil. Het is leuk. Ik neem nog een brownie, heb voor mijn boek geen rust en ik besluit toch te gaan kijken naar mijn laatste overnachtingen in Seoul, nog vier nachten. Het plan is om eerst twee nachten naar INNO Hostel te gaan waar ik eerder was en dan voor mijn laatste twee nachten een luxer hotel te nemen.

Tot zover mijn plannen want die worden door de beschikbaarheid van INNO noodgedwongen omgedraaid: ook prima. Ik kan totaal niet kiezen voor een ander hotel dus ik gooi een appje in de Dutchies in Korea app: graag wat inspiratie voor een hostel of hotel, mag best wel iets duurder maar wel graag inclusief ontbijt. Nog geen twee minuten later krijg ik al de gouden tip voor een hostel in een oud Hanok gebouw wat met 94 euro veel duurder is dan normaal maar wel met ontbijt en in een leuke wijk, en dan zit ik toch nog even in een oud Hanok gebouw. Wel prijzig want niet een eigen kamer maar een bunbed maar het is wat het is, ik lees voor de rest goeie verhalen, het lijkt me een goeie uitvalsbasis voor de plannen die ik nog niet heb. INNO wordt dan mijn laatste gedeelte waar ik dan lekker iets meer dan een tientje betaal per nacht in een bunkbed. Zin in beide hostels.

Dan de terugweg naar Jeonju terug vanaf Tirol Hanok. Dat is inderdaad een probleem waar ik al bang voor was en misschien iets te makkelijk over dacht. Ik loop naar een bushalte, daar staat alleen niks op de schermen over aankomende bussen. Heel even heb ik nog de hoop dat de touringcars die er staan misschien stadsbussen zijn, de man maakt een afwerend gebaar dus helaas. Het is warm in de zon, zeker met de jas die ik bij me heb. Ik loop een stuk door en vraag na bij een ander koffietentje. Waar ik tot op dat punt nog wel de lol van de situatie kon inzien word ik dan geirriteerd: ik laat op mijn telefoon vertaald zien dat ik op zoek ben naar een bus. 

De man kijkt alsof hij water ziet branden. In mijn logica zou het zo werken: buitenlander met telefoon vraagt iets in het Koreaans op zijn telefoon, pak dan ook je telefoon en geef antwoord op dezelfde manier. Deze man niet en maakt een afwerend gebaar. Ik, geirriteerd in het Nederlands: "Dus je wil me niet helpen?" Weer het afwerende gebaar, ik kan er niet tegen. Laat ook maar weer. Ik moet toch wat dus ik loop terug naar de bushalte waar ik eerder was en zie tot mijn verbazing dat er nu wel degelijk een bus over tien minuten komt. Het is alleen wel een totaal andere bus dan NAVER aangeeft. 

Ik zet alvast een bericht klaar op mijn telefoon, vertaald naar het Koraans: "Ik moet naar Jeonju - kunt u me daar zo dicht mogelijk afzetten? Ik weet dat ik een andere bus moet nemen." Hier heb ik meer succes: de chauffeur leest mijn bericht en gebaart dat ik in kan stappen. Er zit een jongen in het busje van een jaar of 18 die ik met de man zie communiceren en het wordt volgens mij al snel duidelijk wat mijn bedoeling is. Uiteindelijk stap ik met de jongen een kwartiertje later bij een andere halte uit, daar stap ik weer op een andere bus en met heel veel vertalingen over en weer stappen we uiteindelijk na zo'n 1,5u uit bij een halte ergens in Jeonju. De jongen nodigt me volgens mij nog uit voor lunch maar dat hou ik af en grappig: ook nu gaat het weer over voetbal. 

De jongen en ik nemen afscheid ergens bij een bushalte waar heel veel bussen gaan en na nog eens 18 minuten te hebben gewacht stap ik op de bus die me in de buurt van mijn hostel afzet.

Later nog een klein staartje deel 2, mijn batterij is bijna leeg.