Zuid-Korea, Seoul - maandag - portemmonnee kwijt (en nog steeds niet gevonden)

Even vooruitlopend op andere blogs: ik ben mijn portemonnee toch nog verloren. Twee jaar geleden was het de camera van mijn vader, nu alles erop en eraan met mijn geld. 

Normaliter doe ik mijn portemonnee in mijn jas maar vanmorgen geen jas meegenomen want het was warm. Normaliter ga ik tegenwoordig van punt A naar B met het OV maar nu met de taxi, want NAVER maps kon Ittaewon Bookstore niet vinden. Ik betaal de man cash - precies een briefje van 10.000 Won - en daarna: geen idee. Ik word voor de deur afgezet, de afstand tussen de taxi en de winkel is klein. Ik zie 'm daar ook niet liggen. 

De winkel is gebeld, die heeft als ik het goed heb begrepen de camera's bekeken. De taxi chauffeur is ook gebeld en die zegt ook niks gevonden te hebben en dat is het punt: dat geloof ik niet, maar ik heb geen keus. Die portemonnee is zwaar, en dat hoor je vallen als ie gevallen zou zijn. Er zat heel veel kleingeld in, nog zo'n 100 euro omgerekend aan Koreaans geld. Zoiets hoor je. Ik hoor van alle kanten dat Korea het meest ideale land is om dingen kwijt te raken want iedereen is eerlijk. Ik heb het vermoeden dat deze chauffeur het ding heeft gestolen maar ik kan niks bewijzen. 

ING blokkeert mijn passen, maar daar kan ik nu ook niks mee; ik zou in principe geld moeten kunnen pinnen via WesternUnion maar dat krijg ik niet voor elkaar. Een Nederlander in de Dutchies in Malaysia app stelt voor om wat geld voor me te pinnen - ik heb nu omgerekend 150 euro cash en daar moet ik het eigenlijk mee doen. Het irritante is van ING: die zeggen dat ik zou moeten kunnen betalen via Google Wallet maar dat gaat niet als die pas geblokkeerd is. 

Wat ik eigenlijk het irritantste vind: ook mijn Nederlandse en mijn Koreaanse OV-passen zijn weg; ik zou nu voor een dag of drie nog een extra T-Money (=OV-kaart) moeten kopen en opladen. Er is nog een hele kleine kans: er is een Koreaanse Lost & Found website waar de meest bizarre dingen op worden gevonden - tot laptops aan toe - maar gezien het hele kleine gebied dat ik de portemmonnee kwijt ben... ik geef het weinig kans. 

Dus dat. Ik heb alle stappen doorlopen die ik moet doorlopen en ik ga nu met een heel somber gevoel mijn laatste dagen in, hoe leuk ik Seoul nu ook vind. Het eeuwige 'had ik maar...'.