Zuid-Korea, Seoul - zondag

Alles is moe. Mijn linker-en mijn rechteronderbeen doen allebei op verschillende manieren pijn en mijn onderrug wil ook niet meer. Maar die laatste dagen Seoul hou ik nog vol, ondanks dat mijn humeur zeker beter kan ben ik wel van plan om er alles uit te halen. Of in elk geval zo veel mogelijk. 

Zondagochtend sta ik om zeven uur naast mijn bed en om kwart voor acht heb ik een bus naar de busterminal om terug naar Seoul te gaan. Ik heb gemerkt dat het niet zoveel zin heeft om van te voren een kaartje te kopen, het is alleen maar extra gedoe. Iets na half negen heb ik een bus naar Seoul, voor 13.000 Won, zo'n 7,50 euro. Om 11u belanden we in Seoul en ik merk dat ik het leuk vind om weer terug te zijn, moe maar nieuwe energie voor Seoul. Het is ook maar een half uurtje met de metro naar het hostel, een directe rit vanaf de busterminal. Kleine zegeningen. 

Het is warm vandaag en met een loodzware grote tas, een loodzware kleinere tas en een stevige jas kom ik hevig bezweet aan in het hotel, Hotel Hanok Daam dat ik voor twee nachten heb geboekt. Het is wat chiquer, met een mooie ontbijtruimte en koffie en thee. Een oudere man achter de receptie - ik was oprecht vergeten hoe het voelde om een hotel mét receptie weer te hebben - en ik kan nog niet inchecken maar... Misschien dat dat al om 1 uur 's middags kan in plaats van het gebruikelijke drie uur 's middags. Ik vind het best, ik heb toch nog genoeg plannen voor vandaag. 

Eerst een laat ontbijt / lunch want ik heb nog helemaal niks gegeten die ochtend. Dat doe ik bij Artisan Bakery, een van de vele veganistische eettentjes in de buurt. Dat is lekker, vettig maar champignons en fijn om weer wat volkoren in mijn mond te hebben. Daarna is oorspronkelijk het plan om alleen mijn camera te halen uit mijn tas maar ik blijk al bij mijn cabine te kunnen. Gek genoeg heb ik er normaal nooit zoveel last van gehad als nu - ook niet in Maleisie en Thailand - maar ook deze cabine is weer een sauna. Je tas kan je voor een deel onder het bed schuiven, verlichting is goed maar op een onhandige plek. Ik weet niet of het er aan ligt dat het einde van mijn reis nadert maar ik weet totaal niet meer waar ik al mijn spullen kwijt moet. 

Dat uit zich ook in het feit dat ik die dag mijn keycard spoorloos kwijtraak - ik weet nog steeds niet waar ik dat ding heb gelaten. Ik ben wel blij dat ik dat ben kwijtgeraakt en niet andere zaken zoals een paspoort. 

Achteraf is het zonde van mijn tijd geweest maar op dat moment weet ik dat nog niet; ik ga naar het noorden van Seoul naar Common Ground, naar een tip die ik van Caithlyn kreeg: jong, hip, containers op elkaar en vintage en heel veel handgemaakte souvenirs. Jong en hip is het zeker, kil is het ook en souvenirs kan ik ook niet echt vinden. En eigenlijk wil ik alleen maar zitten. Wel blijkt op weg naar de metro dat ik kom langs een verlopen zaakjes waar ik in mijn eerste week een LP van Jaws 3D zag staan. Die LP staat er nog steeds en vanwege het hoge cultgehalte van de film neem ik 'm mee. Op dat moment word ik volgens mij genaaid maar ik weet het niet zeker: ik zou zweren dat 'ie 15.000 Won (8,61 euro) kostte maar bij het afrekenen blijkt het 25.000 Won te zijn (14,35). Ik kan het niet bewijzen want hij heeft ook de prijssticker eraf gehaald. Maar goed, Jaws 3D, leuk hoor.

Common Ground blijkt in een hippe wijk te liggen die enorm is gegentrificeerd: ooit oude pakhuizen, nu jongeren, hippe winkels en dure koffiehuizen. Mijn lichaam wil pauze maar ik vind 9000 Won (5 euro) op dat moment te duur en ik zoek mijn heil bij een evengoed leuk koffiehuis iets verderop met lagere prijzen, wel wat massaal maar ik kan er een tijdje bijkomen. Daar in de buurt zit iets wat ik ook op Google had opgeslagen: HAUS NOWHERE SEOUL (ja, in hoofdletters). Het is een koortsdroom van een winkel met installatiekunst (levensgrote rubberen Micky Mousen, rubberen racewagens, een soort levensgrote dildo en een android) waar ook brillen en petten tegen de hoofdprijs worden verkocht. Het is even bizar als het klinkt.

Na twee bussen beland ik terug in het hotel, en mijn cabine is even warm als die dag ervoor. Ik ga even uitblazen op bed en vertrek daarna naar Vegan Insa, een veganistische eettent waar ik eerder ben geweest en die toen erg goed was, waar ik toen ook een andere Duitse heb ontmoet met wie ik toen nog een cocktail ben gaan drinken daarna. Toen was het klein, kleinschalig. Nu is het spitsuur en moet ik een tijd lang in de rij staan en duurt het daarna ook nog heel erg lang voor ik mijn eten krijg. Dat eten is veel en niet vies maar het is eigenlijk niets meer dan blokken nepvlees in verschillende vormen in een moddervettte saus. Ik heb het wel eens lekkerder gehad. 

Daarna drentel ik nog wat rond in Insadong, een toeristisch leuk gedeelte met kruipdoorsluipdoor straatjes en heel veel restaurants. Ik doe er nog even een cocktail op een dakterras en dan vind ik het wel weer mooi geweest.

Deze blog geschreven vanuit een koffiebar, vanaf morgen weer in een hostel waar de wifi sowieso prima is.