Zuid-Korea, Busan - donderdag

Na ondanks weer raar geslapen te hebben in een bloedhete cabine word ik ontspannen wakker: mijn laatste hele dag in Busan en ik heb alle tijd van de wereld. Ik ben van plan om naar het Santorini van Korea te gaan: Huinnyeoul Culture Village, het minder bekende zusje van Gamcheon Culture Village. 

Het is met de bus en en dan een keertje overstappen bij Busan Station. Het is goed weer en in tegenstelling tot de dag ervoor is het nu wel gezellig druk en ik ga op zoek naar de andere kleine monorail die ik woensdag per ongeluk had overgeslagen. Het is niet ver lopen gelukkig want helaas... in onderhoud. Nou ja, ik heb 'm in elk geval van een afstandje gezien. Omdat ik helemaal gek word van moeten betalen met de creditcard elke keer, probeer ik te pinnen bij een kleine supermarkt op de route naar het busstation. Even blijft mijn pas zitten en ik heb al nachtmerries over dat ik de rest van de laatste week het zonder pas moet gaan zien te redden... niks aan de hand gelukkig. 

Wanneer ik met de bus bij Huinnyeoul aankom weet ik: dit gaat een goeie dag worden. Het weer is goed - mijn jas is overbodig - Huinnyeoul is even mooi als ik had gehoopt en... Ja, gewoon leuk. Die avond daarvoor sla ik op Google een cafe genaamd Cafe Foot Spa op, leek me leuk. Zo leuk als het me dag ervoor leek, zo zinloos lijkt het me nu. Een voetmassage met uitzicht op de zee, het voelt een beetje gimmick-y. En daarbij ziet het er donker en ongezellig uit. In plaats daarvan loop ik - na wat foto's te hebben gemaakt van de muurschilderingen - naar binnen bij de buren. Een iced Americano en toch maar weer een brownie. Wel met uitzicht op de zee, boven op de tweede verdieping. Het is eenvoudig ingericht en heel erg gezellig. 

Daarna is het altijd even de vraag hoe je zo'n culture village ontdekt, met al die steile kruip-door-sluip-door straatjes - ik heb eigenlijk niet heel veel zin om op en neer te gaan klimmen. In plaats daarvan besluit ik gewoon de kustlijn te volgen en ik kom nog wat andere koffietentjes en souvenirwinkels, meer van hetzelfde maar met de zon een heel stuk mooier. Beneden zie ik beschildere pilaren langs de kustlijn, even naar beneden lopen, mooi voor Instagram. Na even doorgelopen te hebben neem ik een tijdje plaats op een uitzichtpunt in de buurt van een kersenbloesemboom, er zitten meer mensen. Een paar pagina's van mijn boek, en wanneer ik opkijk omdat ik twee oudere Aziatische toeristen druk hoor kwetteren zie ik dat ze kijken naar een roofvogel die doodstil op de wind hangt.

Ik had beneden willen lopen langs de zee, dat stuk is helaas afgesloten vanwege het risico op vallende rotsblokken. Dan over het houten pad langs de autoweg, ook hartstikke leuk. Tot ik een bord zie staan met het woord 'Rainbow Bridge 170 meter' dat naar beneden wijst. Geen idee wat het is, ik besluit het erop te wagen. Vanaf dat moment is het een hele lange tijd - veel langer dan ik had verwacht - toch nog een heel stuk langs de zee kunnen lopen, trappen op en trappen af, de zon die steeds feller wordt en trappen die elke keer steiler lijken te worden en het is goed zo. Het is een mooie warme dag. 

DIt gaat een paar uur zo door. Het is het plan om volgens mij bij Taejon te komen, een klein stadje in de omgeving. Daar ben ik eigenlijk sneller dan verwacht en na nog een flink stuk in de hitte een heuvel te hebben opgelopen kom ik bij een strandje uit en vanaf daar wil ik de bus pakken, ik zie ze in de verte rijden. De vraag is alleen: wat dan? Het is pas twee uur 's middags en ik vind het - zeker met deze mooie dag - te vroeg om weer naar het hostel te gaan. Impulsief besluit ik het toch erop te wagen: een tochtje met de grote kabelbaan, de echte. Dat is alleen wel een uur met de bus, die ik via NAVER gelukkig snel te pakken heb. 

In de bus blijf ik me eigenlijk afvragen: moet ik dit wel willen, heb ik hier wel zin in? Een paar keer besluit ik toch uit de bus te stappen maar: laat ook maar, ik ben nu toch onderweg. Ergens rond vier uur ben ik inderdaad bij een van de twee uiteindes van de kabelbaan, flink buiten de stad. Ik kijk naar de overkant naar het andere uiteinde en als ik het een heel klein beetje inschat zit de andere kant in de buurt van Veganerang waar ik eerder ben geweest, en dat is goed te doen met de bus. Mede daarom - en ook vanwege krenterigheid - besluit ik niet op en neer te gaan maar het bij een enkele rit te houden. Wél vanwege krenterigheid: ik besluit een karretje te nemen met gesloten vloer - ik had ergens op de site gelezen dat de echte waaghalzen kunnen kiezen voor een karretje met een open vloer, dat is dan wel 5000 Won extra. Ook zonder naar de zee beneden te kunnen kijken is het hartstikke leuk. Kort, maar leuk. 

Eerlijkheidshalve ben ik het Koreaanse eten redelijk zat dus ik besluit die avond toch maar weer eens te gaan bunkeren bij een Indiaas restaurant. NAVER zegt dat ik er ben, ik zie nergens een Royal India. Oh wacht, dit gebouw waar ik al 100 keer langs ben gelopen is een winkelcentrum. De vraag is dan: waar? Meestal staat er op NAVER wel aangegeven op welke verdieping het is, nu is dat niet het geval. Nu is het handig dat ik wat langer in Korea ben: er hangt toch ergens een lijst met een overzicht van de winkels per verdieping en met hulp van Google Lens weet ik dan al snel dat het op de zesde verdieping ligt. Geen idee waarom ik me had bedacht want ik geen zin had in Indiaas eten want de chana masala en de bloemkool in hete saus zijn heerlijk. Ik heb de vezels ook behoorlijk gemist. 

Dan loop ik toch nog even door naar Kyobo Book Center - ze zijn tot half tien open - en ik koop voor mezelf een (feministisch) boek waar ik al lange tijd mijn oog op heb maar wat in Nederland door de BTW veel te duur is geworden en hier een stuk goedkoper is: 'I WHo Have Never Known Men' van Jacqueline Harpman. Er staan nog wel wat Koreaanse titels maar die vind ik op dat moment of te braaf of te surrealistisch, er zit niet echt een tussenweg in. 

Ik heb het ontzettend naar mijn zin gehad in Busan, ik ga de stad missen.