Zuid-Korea, Busan - zondag

Zondag word ik vroeg wakker in de wetenschap dat ik die Sky Capsule wil doen en ik moet daar vroeg voor de deur staan, eigenlijk het liefste al vóór openingstijd van 09.00u. Ik sta er al om kwart voor negen maar nog steeds heb ik pech; ik wist niet dat er tijdssloten aan verbonden waren en het is ondertussen al zo druk dat het eerste tijdsslot pas om elf uur is, twee uur wachten. Ik kan me er heel druk om maken maar dat doe ik niet, het is wat het is. 

Irritanter vind ik dat het ritje me bijna 30 euro kost en dat is nog een enkeltje, plus ik moet verplicht voor minimaal twee personen betalen. Dit heet in mijn woordenboek afzetterij maar ja, 'when in Rome'... Het is iets somberder weer maar nog steeds een lekkere temperatuur, ik loop even een tijdje rond en ik besluit daarna op een bankje te gaan zitten iets hoger gelegen en dat is een leuke vondst omdat ik plotseling de rust heb om het laatste deel van mijn reisplannen wat meer uit te werken. De resterende twee weken volledig in Busan en Seoul doorbrengen vind ik erg veel van het goede en ik vind een tussenweg.

Ik blijf nu tot en met vrijdagochtend in Busan - op het moment van schrijven nog vier nachten - en dan maak ik voor twee nachten een tussenstop in Jeonju. Bij Jeonju staat in mijn reisgids genoteerd 'bimibhap' en dat gerecht was in Seoul een hele goeie ervaring. De voornaamste reden dat Jeonju me leuk lijkt is dat ik een oude Instagram post heb opgeslagen over een oud hanok cafe waar je moet komen met een roeibootje. Kleine kans dat dat niet lukt en dan is Jeonju alsnog een leuk oud Hanok stadje om even 1,5 dag rond te hangen. Ik maak het mezelf een tijdje moeilijk door met alle geweld een accommodatie te willen in oude Hanok-stijl maar waarom moeilijk doen als het makkelijk kan en ik opteer voor de Jeonju-versie van Blueboat Guesthouse, waar ik ook mijn eerste nachten in Busan. 

Het ritje in de SkyCapsule... het is geinig. Is het het geld waard? Neuh. Een half uurtje later kom ik eruit, hang even wat rond bij de souvenirshops en ben op letterlijk hetzelfde punt als de dag ervoor. Ik wil nu toch wel naar dat andere beroemde plekje, Gamcheon Culture Village. Het is alleen wel een heel stuk met het OV en ik besluit er toch maar weer even een Uber tegenaan te gooien, wat me ruim twintig euro kost tegenover hoogstens twee euro met het OV, het scheelt me alleen heel veel gedoe en tijd. Gamcheon is een voormalig vluchtelingendorpje tegen een heuvel aan en wat sinds 2009 omgetoverd is tot een van de allergrootste culturele hotspots van Korea. 

Niet verrassend is het enorm druk met een overgroot deel aan Aziatische toeristen en tussen alle souvenirwinkeltjes en matcha lattes is het een ontzettend leuke plek. Wat alleen vaker het probleem is deze vakantie: ik mis een beetje richting. Dat los ik in it geval op door HappyCow en die wijst me naar een uitstekend bimibhap restaurantje bij de toeristische chaos van de bushalte, die ook nog een paar hele lekkere vega gerechten hebben. Aan mijn tafeltje zit ook een Indiaas koppeltje met wie ik even wel een gesprekje heb maar ik merk dat ze wat meer op zichzelf zijn - hun goed recht, en onder het mom van ruimte maken aan de tafel ben ik er snel weer weg. Ontzettend lekker gegeten. 

Gamcheon is leuk. Er wonen nog steeds gewoon mensen en ik vind het ook in al de Hanok stadjes knap dat mensen de toeristen hier nog toelaten, tegelijkertijd levert het ook geld op. Ik voel het al gauw weer aan mijn enkels, het is gelegen op een hele steile heuvel. Het is een prachtig doolhof om een tijdje rond te slenteren. Maar aan alles komt een einde en ik val terug op iets wat een beetje een vast onderdeel van mijn dieet is geworden: een brownie met een bolletje vanilleijs op in een blauw gekleurd cafe iets omhoog de heuvel op. Dat is lekker en met een leuk uitzicht, en in combinatie met het vreselijke maar ook geinige boek The Housemaid's Secret van Freida McFadden.

Dan moet ik weer terug naar Blueboat Hostel en dit keer ga ik wel met de bus, het heeft alleen wel even wat voeten in de aarde. De bus die Naver aangeeft blijkt hier niet te komen, of wel; ik ik vraag bij een bus die komt of hij ook stopt bij een of ander kruispunt - waar ik moet overstappen op een andere bus - en dat blijkt de bus achter hem te zijn. Dat is een ritje van een paar minuten, en dan is het weer een tijdje zoeken naar de halte waar de tweede en laatste bus gaat. Ook dat lukt, met wat gedoe maar het lukt. Ik raak een tijdje aan de praat met twee Zweedse toeristen wat weer een leuk gesprek oplevert die dag. 

De busrit naar het hostel duurt ongeveer 50 minuten, een leuke rit over de rivier heen met uitzicht op de haven. Hangen in het hostel, even wat eten bij hetzelfde Italiaanse restaurant als de dag ervoor en in de avond besluit ik nog een stukje te lopen naar een vuurtoren in de buurt. Een korte wandeling en de vuurtoren is niet zo oud als ik hoopte, het is wel even leuk sfeervol en het ruikt lekker buiten. Op de terugweg blijk ik op het strand te zijn uitgekomen en zo loop ik onverwacht langs de zee terug naar de wijk waar het hostel zit. 

In de buurt van het hostel zit er nog een andere cocktailbar waarvan ik me al een tijdje had voorgenomen er naartoe te gaan, Vinyl Pub Muse On, met uitzicht op het winkelgebied. Een donkerbruin cafe met ook hier een muur van platen en wat leuk is: je mag op een briefje verzoeknummers indienen, en wanneer ze dat nummer - ze gebruiken volgens mij geen Spotify - hebben wordt het gedraaid. Ik dien er twee in, waarvan er eentje - het wondermooie Yumeji's Theme van de In the Mood for Love soundtrack - wordt gedraaid. 

Nu in een ander hostel in een ander gedeelte van Busan: meer contact, een leuke omgeving maar een wel erg krappe en vooral warme slaapcabine. En de eeuwige twijfel of ik het wel goed aanpak. Vandaag niet zo heel veel gedaan alleen is dan de vraag: wat doe ik dan morgen? En de dagen erna? Wel nog steeds beter in de wedstrijd dan eerst.