Albanië-rondreis, Tirana - donderdag

Nicole en ik zijn onderweg naar het park rond de piramide in het hartje van de stad waar we willen gaan ontbijten - toen we laatst gingen kijken bij de sushitent annex platenwinkel zagen we deze om de hoek zitten en van de ontbijtmogelijkheden kreeg ik al keuzestress, altijd een goed teken.

We staan met de fiets te wachten op het kruispunt vlakbij. Ik hoor een man achter me tegen Nicole zeggen: "You look so white, you should ask your boyfriend to take you to the beach". Bedenk nu dat deze man Nicole ziet en oprecht vindt dat hij iets bijdraagt aan ons leven, het leven in Tirana of voor mijn part waar dan ook. NIcole mompelt wat wat ik niet hoor, ik kijk 'm van achter mijn zonnebril vuil aan - ik háát dit soort tuig - en stel hem een vraag die ik tegenwoordig ook wel eens op Instagram stel bij vergelijkbare negatieve opmerkingen: "Why would you say that?" Ik weet helaas niet meer wat hij hierop anwoordt, maar het is voor mij genoeg - of eigenlijk niet genoeg - om de vraag te blijven herhalen, tot ik denk wel een keer of vijf: "Waarom zou je dit zeggen?" Nu irriteert het hem, ik weet nog wel dat hij zegt "I mean well" of iets van gelijke strekking en hij rijdt geirriteerd door. Ik sta te trillen op mijn benen, Nicole vindt dat ik goed gereageerd heb. 

Om de hoek is gelukkig het restaurantje Tony's, op het moment van schrijven gaan we er zo weer heen. Nicole gaat voor de pannenkoeken, ik vraag of de wraps ook zonder bacon kunnen. Dat kan, ze zullen er wat extra groenten in doen. Die extra groenten zie ik niet terug, ingrediënten als jalapeno pepers en champignons heb ik de laatste weken te weinig gegeten en zijn zeer welkom. Samen met de verse jus is het heerlijk, maar vooral zijn die wraps heel erg groot, zo groot dat het me moeite kost om het op te krijgen en ik even op adem moet komen naderhand. Goeie bediening ook.

En hoewel ik ze net te duur vind koop ik toch nog twee boeken in het kleine boekwinkeltje dat zich ook in het park bevindt. Nicole vindt dat ik meer moet genieten van mijn geld, bij deze. Het eerste boek is een uitgesproken hoopvol fictieboek, "I fell in love with hope" van Lancali over chronisch zieke patiënten, het andere is een non-fictie boek waar ik de vorige keer ook al mee in mijn handen heb gestaan: "In Montmartre - Picasso, Matisse and Modernism in Paris 1900 - 1910" van Sue Rose. Ik heb noch veel met Parijs noch met schilderkunst, maar ik vind de periode groots en meeslepend en daarmee interessant.

Nicole en ik stappen weer op de fiets naar de LP-winkel waar ik al een tijdje heen wil. Na een helse tocht door Tirana van een kwartiertje blijkt het niet meer dan een paar bakken met tweedehands LP's te zijn in een cultureel centrum, wel leuk om even heel erg lokaal ergens rond te kijken.

Door alle chaos heen gaan we weer terug naar het appartement waar we anderhalf uur blijven rondhangen, het is weer op het heetst van de dag. Daarna vertrekken we met een korte fietstocht van een paar minuten naar een van de beroemdste musea van de stad, House of Leaves, over de spionagepraktijken van de Albanese geheime dienst tijdens de tijd van het communisme. Het is mooi met goeie borden in het Engels maar we zijn er ook binnen een kwartiertje weer uit.

's Avonds. We gaan eten bij Nur, een groot familierestaurant tegenover de Oude Bazaar, waar we ook onze fietsen moeten terugbrengen. We hadden het restaurant gevonden toen we moesten wachten op de levering van de fietsen en we wilden er aanvankelijk ontbijten maar het ontbijt waar we zin in hadden was niet meer beschikbaar, we hebben het wel onthouden voor avondeten. Nicole neemt kip, ik neem een aardige quesadilla die op de vegan kaart staat, dat volgens mij niet is maar het smaakt wel. De aandacht wordt vooral getrokken door een groepje jonge kittens die heel erg kunnen bedelen maar waarvan eentje ook uitgesproken aanhankelijk, zelfs nog een paar keer op schoot komt zitten.

We wandelen terug door het toeristische gedeelte van de stad.