Albanië-rondreis, Tirana - woensdag

Woensdag zijn we laat en lui: we hebben besloten een fiets te huren in de buurt van de Oude Bazaar, we moeten alleen nog wel even wachten want dat bedrijfje gaat pas om half tien open.

Ik maak een inschattingsfout met de route en we lopen een gigantisch stuk om. Leuk om even door een heel lokaal stuk te komen, we zijn dus wel allebei het lopen wel zat. Wanneer we aankomen bij het fietsverhuurbedrijfje en we zien de rolluiken er nog voor zitten... dat is geen leuk moment. We weten het ook even niet meer nu. We spreken een wat snel blijkt een Nederlands echtpaar aan die ook een fiets hadden willen huren voor hun laatste dag maar dit werkt niet zo. We gaan op een trapje zitten en het irriteert me, ik zet mijn internet even aan en app het nummer dat op de gevel staat. 

Wat is het geval: ze zijn op tour dus er is niemand aanwezig. Er kan wel iemand later komen maar dat is pas over anderhalf uur, om 12.30u. We willen graag die fiets omdat het ons een stuk mobieler maakt, we hebben niet zo veel keus en we geven akkoord via de app, hoewel het natuurlijk idioot is dat ze niemand voor de winkel hebben. We hebben een laat ontbijt, iets wat we vinden in een leeg toeristenrestaurantje om de hoek en waar we ook op wifi hebben. De pannekoeken smaken gelukkig wel en het vult genoeg tijd tot we de fietsen kunnen huren.

Rond kwart over twaalf zien we inderdaad een groep terugkeren. Voor 15 euro per dag mogen we allebei een fiets huren, ik opteer voor een mountainbike omdat die net wat lekkerder zit dan de gebruikelijke stadsfiets. We besluiten te fietsen naar de LP-winkel waar ik al een tijdje heen wil. Geen idee wat er mis gaat met onze route bij Maps.Me maar we komen op een totaal ander gedeelte uit dan de bedoeling is, zelfs aan de andere kant van de stad bij een middelbare school.

Dat fietsen in de stad: luister daar dit nummer bij of dit nummer om de chaos te voelen van het fietsen in Tirana. Ik ben echt wel wat gewend, Tirana is WILD. Auto's die van alle kanten op je afkomen (en moet gezegd: je vaak ook wel voorrang geven of je het hebt of niet), fietspaden die soms in het midden van de weg liggen en soms aan de zijkant van de weg en soms ook niet aanwezig zijn waardoor je over de stoep moet fietsen en niemand die je dan ook gek aankijkt, gaten in de weg en dus ook alle uitlaatgassen. Tot overmaat van ergernis moet ik ook nog wennen aan mijn mountainbike waardoor ik constant doortrap, woede die ik afreageer op niet alleen de automobilisten maar ook op Nicole, die dat gelukkig niet persoonlijk aantrekt. 

Een fles cola en een ice coffee doen veel goed. We hebben ondertussen besloten naar een door mensen gemaakt meer te fietsen aan de rand van de stad. Het meer blijkt niet spectaculair, het is alleen wel leuk om even een doel te hebben. Maar het is een bizar tochtje. Ik word een keer bijna aangereden door een auto - het scheelt echt heel weinig, maar dat kwam ook omdat ik op mijn telefoon de weg aan het zoeken was.

In het appartement komen we even bij - het appartement begint steeds meer te verrommelen, ook omdat we onze fietsen er voor de veiligheid neerzetten - en we gaan wat eten bij een healthy fastfood tentje waar we allebei een gezonde pokebowl nemen, ik nog een hele volkoren hamburger. Niet zo'n heel sfeervol tentje, wel erg lekker eten. 

Na het eten, het is nog vroeg. Ik vind het een plan om nu het wat koeler is geworden de piramide in de stad te beklimmen, een monument ooit opgericht voor Hoxha, toen in verval geraakt, en weer opnieuw opgebouwd door een Nederlands architectenbureau. Het is om de hoek van het restaurant en nu het later is zijn ook de temperaturen een stuk aangenamer. Het is niet heel hoog, en het geeft een mooi uitzicht over de stad, zeker ook met de barretjes in het stadspark er omheen. 

Die nacht slaap ik als een blok en droom ik zowel over een van mijn angsten op werk als over mijn vader, dat laatste gelukkig wel aangenaam.