Albanië-rondreis, Tirana - maandag

Maandag worden Nicole en ik wakker met het aangename idee dat we niet hoeven te haasten - we hebben nog zes dagen in Tirana en dat is ruim. 

We ontbijten zoet bij een koffietentje en lopen daarna richting de bazar van Tirana. Nicole herkent de omgeving van een aantal jaar geleden toen we daar in de buurt in een van de slechtste hostels zaten, ik ben het allemaal kwijt. De bazar herken ik wel, vaag. Ik krijg ook nu weer last van de hitte en ook nu helpt de tijgerbalsem. Op de bazar koop ik na veel keuzestress een rode ring voor mijn linkerhand, met pijn in mijn hart de lichtblauwe achterlatend. 

Een goedkope lunch halen we bij een supermarkt: stokbrood met een potje Nutella, wat we in een parkje opeten, aangestaard door drie sjofele mannen waarvan eentje met een Dalmatier. Ik voer de mussen met wat brood, de man met de hond vraagt of ik ook aan zijn hond geef. Ik vind het een rare opmerking, Nicole ziet het probleem niet zo. Daarna lopen we nog tegen beter weten in naar een ook nu weer dure boekwinkel in een wat oubollig winkelcentrum en een Lp-winkel die eigenlijk vooral een sushitent is, al dan niet heel mooi en chique in een van de mooiste gedeeltes van de stad.

Nicole en ik zijn het lopen een beetje zat en zodra we rond twee uur terug in het appartement aankomen storten we allebei lichtelijk in. Het punt is vooral dat we alle pizza's en het toch vrij ongezonde eten zat zijn en we weten niet wat we moeten doen met avondeten. Indiaas eten is wat dat betreft altijd onze reddingsboei maar de enige die we kennen accepteert alleen maar contant geld. We zoeken ons rot naar een alternatief en bij wijze van 'dan maar dit' komen we uit bij Painted Black, een wat chiquer Italiaans restaurant in  de buurt wat waarschijnlijk niet ons normale ideaal is qua eten maar het heeft tenminste een vegetarische pasta.

Het blijkt een van de beste beslissingen te zijn van de vakantie. 

Verscholen tussen twee torenflats nemen we plaats op het open terras. Voor de zekerheid maken we eerder die avond een reservering maar dat hoeft niet, op dit tijdstip zijn we de enigen. Een vriendelijke lange Italiaanse ober wijst ons de plek, ik ben zo van mijn apropos dat ik ga stotteren, voel me als een vis op het droge. 

Nicole bestelt een pasta bolognese, ik ga na lang twijfelen voor een pasta met romige courgettesaus en hopelijk niet al te sterke kaas, de ober verzekert me dat dat meevalt. We bestellen patat met truffelmayonaise vooraf en als amuse krijgen we een kleine sandwich, ook iets met truffel en olijven. Alleen al die kleine sandwich is een smaakexplosie - ook voor Nicole die niet van truffel houdt - en dan moet de rest van de avond nog komen. Ook de patat is perfect. 

De timing is ook perfect: de patat is nog niet weggehaald of we krijgen al ons hoofdgerecht. Ik weet de naam niet meer maar ik heb kleine ronde pasta met een perfecte bite, en ik proef een hele lekkere limoensmaak er doorheen en dito auberginechipjes. Elke hap is een smaakexplosie en ik overdrijf absoluut niet. Waar ik normaal altijd een bord heel snel wegwerk, doe ik er nu zelfs langer over dan Nicole omdat ik elk hapje wil proeven en nog eens proeven. Het is waanzin. Ook de rode wijn - iets waar ik normaal geen fan van ben - is plotseling heerlijk.

Achter ons blijkt de eigenaresse te zitten met wie we tijdens ons toetje - Nicole een tiramisu, ik een affogato -- een tijdje blijven praten. Ze heeft ook een vriendelijke hond. Nicole en ik vertellen allebei enthousiast over hoe lekker het vinden, en net nadat ik vertel dat ik altijd een stevige hekel heb aan ricotta komt ze aan met een voorproefje voor wanneer we aankomende vrijdag weer komen: een beetje ricotta met een krokantje van brood uit Sardinie en een kleine passievrucht. Ik kan niet geloven dat dit ricotta is want ik heb een hekel aan dat spul en dit vind ik echt heel lekker. 

Nicole en ik hebben ook in de loop van de avond een heel goed gesprek, en waar we normaal in een restaurant met een half uurtje wel weg zijn blijven we nu 2,5 uur zitten. Na het toetje volgt nog een cocktail en na de cocktail volgt nog een whisky. Nicole heeft een zoete cocktail waar zelfs ik de alcohol nu wél proef en zelfs ook lekker vind, ik bestel een espresso martini maar dan onder een andere naam. Klaarblijkelijk omdat ze niet de chocola hebben die ze er altijd voor gebruiken krijgen we die cocktail gratis, net als twee shotglaasje met iets met wodka en iets anders lekkers. De whisky is ook gratis, en ze komen later nog een andere variatie op de espresso martini brengen. We tikken bij elkaar 55 euro af, geen geld voor zo veel en zoiets lekkers.

Ook op het moment van schrijven proef ik die pasta nog steeds over mijn tong.