Albanië-rondreis, Tirana - zondag

Albanië is schreeuwend duur met taxi's, boeken zijn vaak vijf euro duurder dan in Nederland en de supermarkten hanteren Nederlandse prijzen of zelfs hoger. Buiten de deur eten, openbaar vervoer en accommodaties kunnen daarentegen wel hele leuke kassabonnen opleveren - mede daardoor bevind ik me nu in een soort high die ik eigenlijk het liefste van me af zou willen schrijven, maar ik heb eerst nog zondag te beschrijven.

Zondag zitten we in een andere high en dat is die van de laatste uurtjes Valter & Drita's Guesthouse. Het is nog altijd het ontbijt, het personeel, het grondige schoonmaken, de dieren - als het alleen aan het guesthouse had gelegen hadden we hier nog wel langer kunnen blijven. We mikken op een bus terug naar Shköder om 10.15u. Iets na acht uur staan we nog een laatste keer bij het ontbijtbuffet, hebben we nog een laatste keer een vrolijk gesprek met Marya, zien we nog een laatste keer moeder, zien we voor de eerste keer opa en ook een laatste keer, nog altijd, het allerliefste keeshondje ter wereld, Luna.

Ik krijg een aanval van reisangst en na het ontbijt loop ik een goed uur te kokhalzen van zenuwen. Is niet helemaal smakelijk om te lezen, is wel de realiteit en dat wil ik niet hoeven verbloemen in deze blogs. Het is denk ik de combinatie van afscheid nemen van een intens fijne plek en de angst voor met een busje door haarspeldbochten in de bergen nadat het bijna verkeerd ging tijdens de busrit tussen Himare en Tirana. Thaise oranje tijgerbalsem doet gelukkig weer wonderen en het zakt weer.

Er moet betaald worden - de accommodatie betalen we los van het eten. Het is geen probleem om het eten te splitsen tussen Nicole en mij en we zijn met drie maaltijden en drankjes schandalig weinig kwijt. Na het afrekenen moeten we nog even wachten op het busje en zien we voor het eerst de opa van het gezin die een wilde stoeipartij heeft met Luna, nog ruwer met het dier omgaat dan wij dat toch al deden en Luna vindt het prachtig, het zijn dikke maatjes. 

We worden opgepikt door hetzelfde oranje busje van twee dagen ervoor, met als chauffeur de kale grijnzende man die ons twee dagen ervoor nog naar een verkeerde accommodatie stuurde. Nu gaat het goed. Hij kent ons nog, begroet ons allerhartelijkst. Er is alleen wel een probleem: hij heeft geen plek meer in zijn bus. Juist wanneer we er ons allebei geestelijk op voorbereiden dat we dan maar een bus later moeten nemen doet hij de laadklep over waar op wiskundig Tetris-niveau alle backpacks opgestapeld liggen en hij gebaart ons met onze eigen rugtassen. We mogen dus blijkbaar toch mee, maar hoe dan als er geen plek meer is? Simpel: er is nog één plek achterin, voor persoon nummer twee vist hij onder de stapel tassen een krukje eruit wat precies in het looppad past. En passen onze rugtassen er toch nog precies in, hij heeft dit vaker gedaan.

Nicole neemt achterin plaats op de plek met rugleuning, ik ga voorin zitten in het gangpad tussen drie andere toeristen in gepropt. Waar ik in Maleisië twee angsten achter me heb gelaten met paragliden en duiken heb ik er nu weer een nieuwe angst bij die ik in bijvoorbeeld Sri Lanka niet had: in een bus met haarspeldbochten rijden. Ik vind het niet fijn, het gaat goed maar ik moet me wel enorm concentreren om mezelf niet gek te maken. Pepermuntjes en tijgerbalsem zijn binnen handbereik.

De rit naar Shköder duurt ongeveer 2,5 uur, waarvan ongeveer de helft door de bergen heen en twintig minuten pauze bij een wegrestaurant, waar de chauffeur ook nog een extra kruk plaatst voorin voor een Albanese tiener die blijkbaar in Shköder moet zijn. Ik ben zonder een reden in het bijzonder enorm benieuwd of het meisje en de chauffeur elkaar al kennen, wat uberhaupt de reden is dat zij zonder wat voor vorm van bagage naar Shköder gaat, of dat het gewoon Albanezen onder elkaar is tussen de toeristen. De chauffeur steekt onder het rijden een sigaret op en hanteert twee telefoons, niemand die er meer van opkijkt. 

Aangekomen in Shköder ben ik vooral heel blij om er meteen weer weg te kunnen. Ik heb echt geen hekel aan de stad dat ik het hier zo vaak opschrijf, wel is het zo dat ik echt niets meer in die stad te zoeken heb, iets wat anders ligt bij een Theth of Tirana. De bus naar Tirana staat aan de overkant al klaar. Even denk ik nog om de benen te strekken, even wat te eten en de volgende bus te pakken, aan de andere kant denk ik ook: laten we maar meteen door gaan. Precies om 13u vertrekken we naar Tirana nadat we maximaal tien minuten in Shköder zijn geweest, het sluit goed op elkaar aan.

De grote touringbus naar Tirana heeft nu het euvel dat er tussen de stoelen geen beenruimte zit, iets wat ik minder erg vind dan de hitte van die bus een paar dagen ervoor. Het is ook verder oke zo, het gaat allemaal vlot en dat is voor nu het belangrijkste. Nicole en ik maken samen plannen voor Tirana, Nicole luistert wat muziek en ik probeer me door het meest beruchte stuk van Atlas Shrugged heen te worstelen terwijl mijn ogen af en toe dichtvallen.

In Tirana aangekomen worden we alsnog weer opgelicht door een taxichauffeur, hoewel Nicole het hier niet mee eens zal zijn als ik dit schrijf: zij denkt dat het door de man genoemde bedrag van 1500 Lek een bedrag is wat je bij elke taxi zal horen en we het er maar mee moeten doen. Ik vind het een enorme gladjakker met z'n paar woorden Nederlands en de enige reden dat ik erin meega is dat ook nu weer stervensheet is en het een iets lager bedrag is dan de vorige keer toen we een oor aangenaaid kregen. We krijgen tijdens de rit een heel levensverhaal van de man te horen maar het ergste is nog dat we nog een flink stukje moeten lopen naar ons appartement, hij had ons makkelijk voor de deur af kunnen zetten. De man wil enorm graag dat we hem zijn nummer noteren zodat we via hem nog een tour kunnen doen in Tirana, ik wil zo snel mogelijk van de man af. 

Nicole heeft ook nu weer een fantastische plek gevonden: een eigen appartement met badkamer en keuken in hartje Tirana: een prachtige plek wat er vanuit toch het achterafstraatje en de smoezelige entree niet aan te zien is. 

We blijven een paar uur hangen, lopen dan richting boekenwinkel waar we ook nu weer teleurgesteld afdruipen vanwege het verschil in prijs met Nederland en lopen daarna richting pizzarestaurant Pizzarte wat hoog aangeschreven staat op vega-app Happy Cow maar wat eigenlijk op alle fronten waardeloos is, zeker na de letterlijk en figuurlijk grote hoogtes van onze plek in Theth.

Gelukkig hebben we iets meer dan 24 uur later weer een fantastisch diner, daarover later meer...