Singapore | woensdag, deel 2

Wanneer ik woensdag uit de Cloud Forest kom voel ik me euforisch, een beetje als de poppetjes in Rollercoaster Tycoon die uit een attractie komen die ze leuk vinden en dan in de lucht springen van enthousiasme. Dat gevoel. Ik word trouwens in de giftshop nog hevig in de verleiding gebracht door twee boeken over Singapore. Allebei prima onder de 30 euro maar allebei ook behoorlijk fors. Ondanks dat 'ie tijdelijk niet op voorraad is bestelt een van mijn favoriete oud-collega's van me bij Donner - Paula - een van de boeken in Nederland. Scheelt in elk geval sjouwen en gewicht in mijn tas. Over dat laatste; toen ik op Schiphol incheckte was mijn tas die 11,9 kilo - benieuwd wat dat over drie weken wordt. Meestal zit ik op rond de 19 kilo.

Wat ik zei: ik ben euforisch na de Cloud Forest. De vraag is dan: wat nu? De dag is nog lang niet voorbij. Ik zie dat er een LP-winkel is op 20 minuten loopafstand. Ik had me voorgenomen me daar niet meer door te leiden omdat dat in Japan niet zo veel opleverde en het in Thailand zelfs compleet mislukte, alleen het voordeel is hier: het brengt me op een looproute langs plekken die toch al hoog op mijn verlanglijst stonden om te zien. Het nabijgelegen Art Science Museum besluit ik alleen van buiten te bekijken: op Google lees ik veelal reviews 'mooi maar de prijs niet waard' en ook met een schuine blik op mogelijke duizeligheid in de kunst-installaties laat ik het voor wat het is. Ja, ik laat me hierin leiden door mijn angst maar ook ja: ik besteed geld en vooral tijd aan zaken die ik sowieso leuk vind.

Ik begin te lopen en heb contact met Nicole: zij met tekstberichten, ik vanuit voicememo's omdat dat makkelijker praat tijdens het wandelen. Dat werkt uitstekend en in de buurt van Marina Bay schreeuw ik in de microfoon 'OH MIJN GOD IK ZIE EEN OTTER!' Ik had gelezen dat die dieren in Singapore aanwezig zijn maar ik had niet verwacht ze ook daadwerkelijk te zien. Soms hoop ik van dat kinderlijke enthousiasme af te komen omdat mensen dat raar vinden (Bollywood, horror) en aan de andere kant: waarom zou ik me hier druk om maken? Die otter dus, leuk! Ook leuk: het Art Science Museum en ook de nabijgelegen Helix Bridge zijn twee plekken die een grote rol spelen in het Singapore level van Mario Kart, een spel dat Nicole en ik heel vaak spelen. Het maakt Nicole ook enthousiast en dat maakt mijn toch al goede humeur nog beter. En dat het nog steeds miezert is echt het ultieme geluk.

Na inderdaad zo'n twintig minuten kom ik in de buurt van Marina Square aan bij het kleine Esplanade Mall waar ook een concertzaal, een muziekschool en  een theater zitten. Die laatste hoop ik nog te bezoeken maar ik vrees dat ik daar geen gelegenheid voor heb. The Analog Vault heb ik al vrij snel gevonden. Een kleine winkel, chique. Niet perse uitnodigend ook, de twee personeelsleden hebben een air waardoor ik weet: rustig, je hebt hier te maken met kenners. Veel experimentele jazz ook, dat soort muziek. Ik vind er trouwens wel een paar hele leuke dingen, met name door de LP '...And They Have Escaped the Weight of Darkness' van Olafur Arnalds word ik zwaar in de verleiding gebracht, een van mijn favoriete componisten. Ik ga echter naar huis met de LP 'Piano Viberations' uitgebracht door KPM - hier kom ik in een latere 'Nagekomen Flessenpost'-blog nog extra op terug want hier zit een verhaal bij wat ik graag wil delen maar wat hier niet helemaal past.

Toch wel tot mijn verbazing zie ik dat een andere LP-winkel die ik ook op mijn lijstje had staan ook in de buurt is, ook op zo'n 20 minuten afstand en ook weer langs een paar mooie locaties. Ik ga naar Vinyl Kakis, gelegen in het hartje commerciele centrum van Singapore. Hier meer tweedehands en het is op de hurken zitten om de la met soundtracks goed te kunnen bekijken, met medewerker Jason - een goedlachse jonge gast - blijf ik een tijd praten. Ik twijfel over de aankoop van een plaat - hoewel dat met de prijs van 25 dollar (een Singaporese dollar is ongeveer 70 eurocent) eigenlijk niet nodig is. De muziek is aanvaardbaar, ik koop 'm vooral vanwege het leuke gesprek wat ik met Jason heb en de mooie kaft met wit en diepblauw - het is de soundtrack van de grimmige jaren '70-thriller Death Wish 2, mocht iemand dat wat zeggen die dit leest. Jason komt toevallig in juli naar Nederland met zijn zwager. Ik nodig hem uit voor een rondleiding in Rotterdam, mocht hij het leuk vinden. We voegen elkaar op Instagram toe en ik zie wel wat ermee gebeurt. Een half uur later sta ik buiten met een nog altijd vrolijk humeur.

Via vega-app kom ik er achter dat er in het nabijgelegen winkelcentrum Funan Mall een tentje zit met de naam Little RIbbons Pasta waar ze ook vega opties hebben. Ook dit snijdt aan twee kanten; ik heb eten en ik zie tegelijkertijd zo'n mall van binnen. Pas als ik ee half uur aan het zoeken ben geweest valt het kwartje dat het adres van #B2-K11 staat voor unit 11 in de kelder (basement), en niet verdieping 2. Geen flauw idee waarom dit zo laat bij me binnenkomt. Het winkelcentrum is zo groot dat er een klimmuur in staat en ik ben nu al lang genoeg in Singapore om me daar helemaal niet meer over te verbazen! :-D