Taiwan: Zwarte Pieten-discussie & herrie in het hotel

Af en toe moet ik Lonely Planet met een korrel zout nemen. Het probleem: ik weet nooit wanneer dat is. Ik wil heel graag de bus nemen vanaf Khaoshung naar Taipei omdat je vanuit de bus meer ziet, en volgens LP is de bus dichtbij het treinstation. Ja oke, waar dan? Mijn even zeer geliefde Visitor Information Centre biedt ook weinig uitkomst. 

Via twee jongeren kom ik uiteindelijk bij een superdeluxe busbedrijf, dat de rit aanbiedt voor veel meer dan ik had gepland, in een bus die ook veel luxer is dan ik had gepland, zeg maar de business class onder de tourbussen. Slechts een stuk of twintig stoelen die je uit kan klappen met zo'n uitklapbare tv: ik vind het luxe voor niks, vind het wel wat hebben, zo'n boemelbus. Het zit ook niet lekker.

Ik heb die avond met Marit afgesproken om bij haar en haar vrienden Sinterklaas te vieren, het dobbelspel. Ik kom rond een uur of vier, half vijf uiteindelijk aan bij m'n hostel in Taipei, een twijfelgeval dit keer, kom ik zo op terug . Plotseling gaat alles mis, raak het overzicht kwijt. Elke keer als ik de deur uit wil gaan vergeet ik wel wat, en een van m'n cadeautjes raak ik twee keer kwijt - dit soort dingen zijn tot nu toe niet eerder gebeurd. Einde van de reis dip.

Marit krijg ik ook niet te pakken, dus met blik op oneindig ga ik naar de aangegeven metrohalte en probeer vanaf daar het adres te vinden. Het toeval wil dat ik later die avond van Marit hoor dat ik blijkbaar in de metro naast een Amerikaan zat die Marit kent, en zag dat ik haar via Skype probeerde te bellen. Via hem krijgt Marit te horen dat ik onderweg ben, hoewel we elkaar nog mislopen bij de metrohalte. Met wat hulp van de wifi en richtingaanwijzingen van een vriendelijke medewerker van een fietsenwinkel word ik opgehaald door haar.

Sinterklaas is gezellig, een leuke jonge groep expats. De fout die ik maak: me mengen in het gesprek zodra ik het woord Zwarte Pieten discussie hoor. Met de lage hoeveelheid energie die ik nog heb kan ik verrassend genuanceerd in het Engels uitleggen wat ik bedoel. Mijn verhaal wordt geinteresseerd aangehoord door de Mexicaanse Melissa - degene in wiens huis we zitten - maar ik krijg de volle laag van een Duitse die overal ter wereld heeft gewoond, en een Brits meisje is het ook behoorlijk oneens met me. Ik ga mijn wonden likken, maar later die avond ga ik met Melissa en Carlos - andere Mexicaan - het dak op als die een sigaret gaan staan roken, en die snappen mijn punt. Saillant en erg leuk detail: Carlos kent een meisje die erg progressief en links was, totdat die in Frankrijk een jaar tussen moslims en uiteindelijk wat we hier 'rabiaat rechts' zouden noemen ten opzichte van die bevolkinsgroep. Ik moet alleen maar grinniken. De cadeautjes die ik overhou aan het feest zijn erg fijn.

's Avonds. Ik lig op het derde bed op een driedubbeldekker, bijna tegen het plafond. Wat krap ook qua opslag van baggage, maar het is te doen. De 'maar' is het volgende. In het midden van de dormroom hangt een lamp. Die lamp krijg ik keurig uit. Naast die lamp hangt nog een lamp, die vol in m'n bed schijnt als ik op het derde bed lig. 

In onderbroek en t-shirt loop ik naar de receptie drie meter verderop, en daar hoor ik dat die lamp niet uitgaat want een brandlamp. Het nut ervan dat die naast de gewone lamp hangt ontgaat me. Het is twaalf uur 's avonds en ik wil slapen, ben geïrriteerd. Slapen gaat niet met dat licht vol in m'n gezicht. Ik blijf net zo lang staan tot ze er wat aan doen, interesseert me niet wat. Het hotel is toch nog vol aan de gang ook al ligt er hier naast de pc een verzoek om vanaf 11.30u stil te zijn (pas rond half twee 's nachts werd het wat rustiger, moet ik ook nog wat over zeggen straks). Ik krijg uiteindelijk een tweepersoonsbed - tegen dezelfde prijs -  in een soort bedstee ernaast, waar ik ook meer ruimte voor mijn spullen heb. Aan Nicole app ik; victory is mine! Jammer dat de dunne muur al het geluid van de herriemakende Chinezen vol doorlaat, maar ik heb aardig geslapen.